0 1 min 2 weeks

இரண்டாவதாக, மாற்கு:5.3-வது வசனத்தில் இயேசுவை எதிர்கொண்டு வந்த மனிதன் வசித்து வந்த இடத்தை குறித்து அறியலாம். அவனுடைய குடியிருப்பு கல்லறைகளில் இருந்தது என்று காண்கிறோம். சாதாரணமாக மனிதர்கள் யாரும் கல்லறைகளில் வசிக்க விரும்பமாட்டார்கள்.

இன்னும் சிலர், கல்லறைக்கு அருகில் வீடுகளை கட்டி வசிக்க கூட அஞ்சுவார்கள். இப்படியிருக்க, இந்த மனிதன் கல்லறைகளில் வசிக்கும் வகையில், அவனுக்குள் இருந்த பிசாசுகள் தைரியப்படுத்தி உள்ளன.

கல்லறைகளில் பொதுவாக உயிருடன் இருப்பவர்கள் இருக்கமாட்டார்கள். மரித்தவர்களை அடக்கம் செய்யும் கல்லறைகளில், இவன் இருக்க விரும்பினான் என்றால், அவனுக்குள்ளும் ஒரு மரணம் சம்பவித்துள்ளது, மரண ஆவி அவனுக்குள் கிரியை செய்துள்ளது என்பதை அறியலாம்.

மரித்தவர்கள், தங்கள் மரித்தவர்களை அடக்கம் செய்யட்டும் என்று இயேசு மற்றொரு இடத்தில் (லூக்கா:9.60) குறிப்பிட்டுள்ளது குறித்து தினத்தியானம் ஒன்றில் நாம் தியானித்தது உங்களுக்கு நினைவு இருக்கலாம்.

மரணம் என்பது இரு வகையில் மனிதனுக்கு ஏற்படுகிறது. 1.ஆவிக்குரிய மரணம், 2.சரீர மரணம். ஏதேன் தோட்டத்தில் இருந்த ஆதாம் பாவம் செய்த உடனே அவனது ஆவியில் மரணம் சம்பவித்தது. ஆனால் சரீரத்தில் பல ஆண்டுகள் கழித்து தான் மரணம் ஏற்பட்டது. இதில் இருந்து மேற்கண்ட இரு வேறு மரணங்களின் வேறுபாடுகளை நாம் அறிந்து கொள்ளலாம்.

இன்றைய கிறிஸ்தவர்களில் பலரும் சபைக்கு வந்து சென்றாலும், ஆவியில் ஒரு எழுப்புதலும் இல்லாமல் பெயர் கிறிஸ்தவர்களாக வாழ்கிறார்கள். இதனால் வெளி உலகிற்கு அவர்கள் ஆவிக்குரிய நபர்களாக தெரிந்தாலும், ஆவிக்குரிய நிலையில் அவர்கள் மரித்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

நமது ஆவியில் ஒரு தெளிவான வெளிப்படுத்தல் இல்லாமல் வாழும் போது, இது போன்ற ஆவியில் மரித்த நபர்களுடன் நட்பு கிடைத்தால், நமக்குள்ளும் அந்த மரணத்தின் ஆவி கிரியை செய்ய துவங்குகிறது. அந்த மரண ஆவிக்கு நாம் முற்றிலும் அடிமைப்படும் போது, அது நம்மை சொந்தமாக கிரியை செய்யவிடாமல், அதன் விருப்பத்திற்கு நம்மை நடக்க வைக்கும். இதனால் சபையில் ஆவிக்குரிய விசுவாசிகளுடன் ஐக்கியப்படவோ, ஊழியர்களுடன் ஐக்கியம் கொள்ளவோ நமக்கு விருப்பம் இருக்காது.

அதுபோல சபையில் எந்த காரியத்திலும் ஒரு ஈடுபாடு இல்லாமல், கடமைக்கு சபைக்கு சென்றோம், ஜெபத்தை முடித்தோம், வீடு திரும்புனோம் என்று நிலையில் வந்து சேர நேரிடும்.

கடைசி காலத்தில் இது தான் சரியான முறை என்று கூட சிலர் கூறுகிறார்கள். ஆனால் காண்கிற சகோதரனை நேசிக்க முடியாத நம்மால், காணாத நேசரை எப்படி நேசிக்க முடியும் என்று வேதம் (1 யோவான்:4.20) கேட்கிறது. எனவே இது போன்ற, ஆவிக்குரிய மரித்தவர்கள் கூறும் காரியங்களை கேட்டு, நாம் ஏமாறக் கூடாது.

கிறிஸ்துவில் ஒருவருக்கு ஒருவர் அன்பாக இருங்கள் என்று வேதம் கூறும் போது, நாம் உண்டு நம் வேலை உண்டு என்று வாழ்வது, அதற்கு எதிரானது அல்லவா? அப்படியென்றால், நாம் வேதத்திற்கு விரோதமாக கிரியை செய்கிறோம் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

எனவே மேற்கூறியது போல சபை மக்களுடனும், ஊழியர்களுடனும் ஐக்கியப்படாமல் வாழும் வாழ்க்கை, நமக்குள் இருக்கிறதா என்று ஆராய்ந்து பார்ப்போம். எப்போதும் ஊழியர்கள் மற்றும் விசுவாசிகளின் குற்றங்களை கூறி, அவர்களின் மீது வெறுப்பை ஏற்படுத்தும் ஆவியில் மரித்த நபர்களுடன் நமக்கு ஐக்கிய உண்டா என்று யோசிப்போம்.

அப்படி இருந்தால், இன்றே மனம் திரும்பி தேவனிடம் மன்னிப்பு கேட்போம். நமது ஆவியில் மரித்த நிலையில் முழுமையாக தேவனிடம் ஒப்புக் கொடுக்கும் போது, அவர் தமது பரிசுத்த ஆவியினால் நம்மை உயிர்ப்பிக்க வல்லமை உள்ளவராக இருக்கிறார்.

(பாகம்-3 தொடரும்)

Spread the Gospel

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *