0 1 min 4 weeks

இன்றைய கிறிஸ்தவர்களில் சிலருக்கு, தேவ ஆலயத்திற்கு ஏன் செல்கிறோம் என்று கூட தெரிவதில்லை. சிலர் பல ஆண்டுகளாக ஆலயத்திற்கு சென்றாலும், அவர்களில் எந்த மாற்றமும் நடக்காமல் இருப்பதற்கு இதுவே காரணம் எனலாம்.

ஆலயத்திற்கு ஏன் செல்கிறீர்கள் என்று இன்றைய ஆலயத்திற்கு வரும் சில குழந்தைகளை கேட்டால், வீட்டில் பெற்றோரின் கட்டாயத்திற்காக, வேறு வழியில்லாமல் சபைக்கு வருகிறோம், என்கிறார்கள். இனி சில வாலிபர்களிடம் கேட்டால், வயதாகி கொண்டே போகிறது. சபைக்கு வந்தால் தான் ஞானஸ்நானம் கொடுக்கிறார்கள். திருமணம் செய்து வைக்கிறார்கள், என்கிறார்கள்.

திருமணமாகி குடும்பத்தோடு உள்ளவர்களில் சிலரை கேட்டால், ஆலயத்திற்கு வராமல் விட்டால் போதகர் வீட்டிற்கு வந்து விடுகிறார். அவரை சமாளிக்க பொய் சொல்ல வேண்டும். போதகரிடம் வாங்கி கட்டிக் கொள்வதை விட, சபைக்கு வந்து தூங்கிவிட்டு கூட செல்லலாம்; தப்பில்லை, என்கிறார்கள்.

பல ஆண்டுகளாக ஆலயத்திற்கு வந்த முதியோரில் சிலரை கேட்டால், உடல்நிலை சரியில்லை தான். அதற்காக ஆலயத்திற்கு வராமல் விட்டால் இறந்த பிறகு நம்மை அடக்கம் செய்ய கல்லறையில் இடமில்லை என்று கூறிவிடுவார்களே, என்கிறார்கள்.
இப்படி தேவாலயத்திற்கு ஏன் செல்கிறோம் என்பது தெரியாமல் தவிப்பவர்கள் குறிப்பிட்ட வயதை சேர்ந்தவர்கள் என்று வரையறுத்து கூற முடியாது.

கேட்டது:

இதை குறித்து கூறும் போது, சமீபத்தில் ஒரு போதகர் பிரசங்கத்தில் கூறிய சம்பவம் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. அவர் இப்படி தான் அந்த சம்பவத்தை கூற துவங்கினார்… கேரளாவில் ஒரு கிறிஸ்துவ வீட்டில், பெற்றோர் வெளிநாட்டில் வேலைக்கு சென்றுவிட, பாட்டி-தாத்தாவின் அரவணைப்பில் ஒரு சிறுவன் வளர்ந்து வந்தான். முதியோருக்கு அவ்வப்போது பலவீனம் ஏற்படுவதுண்டு.

இந்நிலையில், ஒரு நாள் பலவீனம் காரணமாக தேவ ஆலயத்திற்கு செல்ல முடியாமல் போன தாத்தா, பேரனை ஆலயத்திற்கு சென்று வருமாறு கூறினார். தாத்தாவின் வார்த்தைக்கு உடனே கீழ்படிந்த சிறுவன், தயாராகி ஆலயத்திற்கு சென்றான்.

மதியம் எதிர்பார்த்த நேரத்திற்கு முன்னதாகவே, ஆலயத்தில் இருந்து சிறுவன் வீடு திரும்பினான். சிறுவனை அழைத்த தாத்தா, அன்று ஆலயத்தில் நடந்த காரியங்களை குறித்து கேட்டார். இன்று ஆலயத்தில் என்ன பாட்டு பாடினார்கள்? சிறுவன் முழித்தான். தாத்தா, நான் போகும் வழியில் என் நண்பன் ஒருவனிடம் பேசிவிட்டு சென்றதால், சற்று தாமதமாகிவிட்டது. இதனால் நான் போகும் முன் எல்லா பாட்டுகளும் முடிந்திருந்தன, என்றான்.

சரிப்பா, போதகர் என்ன பிரசங்கம் செய்தார்?, தாத்தாவின் அடுத்த கேள்வி. அதற்கு சமாளிப்பு குரலில் பதிலளித்த சிறுவன், நான் இங்கிருந்து நடந்து சென்று, ஆலயத்தில் இருந்த பேன் காற்றில் அமர்ந்த போது, களைப்பில் தூக்கம் வந்ததால், பிரசங்க நேரத்தில் தூங்கிவிட்டேன், என்றான்.

தம்பி, கடைசியாக யாருப்பா ஆசீர்வாதம் கூறினார்கள்? என்று கேட்டார் தாத்தா. வழக்கம் போல சொதுப்பிய சிறுவன், வீட்டில் நீங்கள் தனியாக இருப்பீர்கள் என்று எண்ணி, நான் ஆலயத்தில் ஆராதனை முடியும் முன்னே, வீட்டிற்கு கிளம்பி வந்துவிட்டேன், என்றான். இதன் முடிவில், பேரன் ஆலயத்திற்கு போனதில் எந்த பயனும் இல்லை என்பது தாத்தாவிற்கு தெளிவானது என்று போதகர் சம்பவத்தை கூறி முடித்து, பிரசங்கத்தை தொடர்ந்தார்.

சிந்தித்தது:

மேற்கூறிய சிறுவனைப் போல தான், இன்று பல கிறிஸ்தவர்களும் ஆலயத்திற்கு போகிறார்கள். அங்கு நடக்கும் காரியங்களையோ, அதன்மூலம் நமக்குள் உண்டாகும் ஆவிக்குரிய மாற்றங்களையோ, அங்கு வரும் ஆண்டவரையோ, அவர் அளிக்கும் ஆசீர்வாதங்களோ குறித்து அறியாமல், பல ஆண்டுகளாக ஆலயத்திற்கு சென்று என்ன பயன்? தேவ ஆலயத்திற்கு வரும் தேவனை சந்திக்க செல்லும் நாம் பயத்துடனும், பக்தியுடனும் சென்று அவரை தொழுது கொள்ள வேண்டும்.
– கர்த்தருக்குள் அன்பான சகோதரன்.

Spread the Gospel

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *