0 1 min 4 mths

இன்றைய கிறிஸ்தவர்களில் பலரும், உண்மையில் அந்த அனுபவத்தில் வாழ்கிறார்களா? அல்லது நடிக்கிறார்களா? என்ற சந்தேகம் ஏற்படுகிறது. ஏனெனில் கிறிஸ்தவர்களான நமது பேச்சு வழக்கு, இடத்திற்கு தகுந்தது போல மாறுபடுகிறது.

வீட்டில், சபையில், பொது இடங்களில், அலுவலகத்தில் என்று ஒவ்வொரு இடத்திற்கும் தகுந்தாற் போல தானாக நாம் பேசும் வார்த்தைகளில் மாற்றம் ஏற்படுவதை உங்களால் உணர முடிகிறதா?

ஆனால் இந்த உருமாற்றம் ஒரு உண்மையான கிறிஸ்தவனுக்கு உகந்ததா? என்றால், இல்லை என்பது தான் பதில். ஏனெனில் எல்லா இடங்களிலும் தேவ நாமத்தை மகிமைப்படுத்தும் வார்த்தைகளை மட்டுமே பேச வேண்டியவர்கள் நாம்.

என் நண்பர் ஒருவர் தேவனுக்காக முழுநேர ஊழியம் செய்ய தீர்மானித்து, சபை போதகருக்கு ஊழியங்களில் உதவியாக இருந்து வருகிறார். அவருடன் ஒரு முறை பேசிக் கொண்டிருந்த போது, இன்றைய கிறிஸ்தவர்களின் நிலையை குறித்து பேசலானோம். அப்போது அவர் கூறிய ஒரு சம்பவத்தை கேட்டு எனக்கு சிரிப்பும், அதே நேரத்தில் அதிர்ச்சியும் ஏற்பட்டது.

கேட்டது:

அந்த சகோதரன் இப்படி தான் அந்த சம்பவத்தை கூற துவங்கினார்…
ஒருநாள் சபை போதகர், என்னை அவசரமாக அழைத்து ஒரு சகோதரர் வீட்டிற்கு சென்று வருமாறு கூறினார். அவருக்கு கீழ்படிந்து சகோதரனின் வீட்டிற்கு சென்றேன். நான் பகல் நேரத்தில் சென்றால், வீட்டில் யாரும் இருக்கவில்லை.

பக்கத்து வீட்டில் விசாரித்த போது, அந்த வீட்டு சகோதரி, தெருமுனையில் வந்துள்ள தண்ணீர் லாரியில் தண்ணீர் எடுத்து வர சென்றிருப்பதாக கூறினார். அங்கே சென்று போதகர் கூறிய காரியத்தை கூறிவிட்டு வீடு திரும்பலாம் என்று நினைத்து அங்கு சென்றேன்.

அந்த தெருமுனையை நெருங்கிய போது, ஒரு தண்ணீர் லாரியும், அதில் தண்ணீர் பிடிக்க நீண்ட வரிசையில் பெண்களும் நின்றுக் கொண்டிருந்தனர். இதில் அந்த சகோதரியை எப்படி கண்டுபிடிப்பது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது, திடீரென இரு பெண்களுக்கு இடையே வாக்குவாதம் ஏற்படும் சத்தம் கேட்டது.

அங்கே என்ன பிரச்சனை என்பதை அறிய சென்ற மற்றவர்களோடு, நானும் சென்றேன். சம்பவ இடத்திற்கு சென்றால், நான் தேடி வந்த சகோதரி தான், அங்கு முக்கிய சண்டைக்காரியாக களத்தில் இருந்தார். ஒரு குடம் தண்ணீர் அதிகம் எடுத்தது தான் பிரச்சனை.

இரு பெண்களுக்கும் இடையே, கெட்ட வார்த்தைகள் சரமாரியாக பேசப்பட்டு கொண்டிருந்த நிலையில், நான் அவர்களை நெருங்கினேன். எது எப்படியோ, நாம் அனுப்பப்பட்ட காரியத்தை அந்த சகோதரியிடம் கூறிவிட்டு சென்றுவிடலாம் என்று நினைத்தேன்.

சபையை சேர்ந்த சகோதரியை நோக்கி, நான் செல்வதை அவர் கவனித்ததும் திடீரென மவுனமானார். ஆனால் எதிர் தரப்பு பெண் கெட்ட வார்த்தைகளில் அர்ச்சனையை தொடர்ந்தார். தவிர்க்க முடியாத சூழ்நிலையில், சபையை சேர்ந்த சகோதரி திடீரென வித்தியாசமான முறையில் திட்ட ஆரம்பித்தார்.

அவர், “உங்க அம்மாவுக்கு ஸ்தோத்திரம், உங்க அப்பாவுக்கு ஸ்தோத்திரம், உனக்கு ஸ்தோத்திரம்” என்று கோபத்தோடு திட்டுவது போல, எதிர் தரப்பு பெண்ணிடம் கூறினார். அதில் அதிர்ச்சி அடைந்த எதிரே இருந்த பெண்ணும், திரும்ப இவரிடம், “உனக்கு தான்டி ஸ்தோத்திரம். உங்க அப்பனுக்கு தான்டி ஸ்தோத்திரம்” என்று கூறினார்.

இதை கேட்டு அதிர்ச்சி அடைந்த நான், சபையை சேர்ந்த சகோதரியை சமாதானப்படுத்தி, கூற வேண்டிய காரியங்களை கூறிவிட்டு இடத்தை காலி செய்தேன். ஆனால் இத்தனை நாளாக “ஸ்தோத்திரம்” என்பது தேவனை துதிக்க மட்டுமே பயன்படும் என்று நினைத்தேன்.

ஆனால் அடுத்த ஆளை திட்டவும் பயன்படும் என்பதை அந்த சகோதரியை பார்த்து தான் தெரிந்துக் கொண்டேன் என்று அந்த சம்பவத்தை சிரித்து கொண்டே கூறி முடித்தார் அந்த ஆவிக்குரிய நண்பர்.

சிந்தித்தது:

சம்பவத்தோடு தொடர்புடைய சகோதரியை போல, பல கிறிஸ்தவர்களின் பேச்சும், நடத்தையும், ஆலயத்தில் மட்டுமே பரிசுத்தமாக இருக்கிறது. வெளியில் வேறு மனிதர்களாக உலா வருகிறார்கள். ஆனால் நாம் பேசும் ஒவ்வொரு தேவ சித்தமில்லாத வீணான வார்த்தைகளுக்கும் நியாயதீர்ப்பு நாளில் கணக்கு ஒப்புவிக்க வேண்டும் என்று வேதம் (மத்தேயு:12.36,37) நம்மை எச்சரிக்கிறது.

அந்த சகோதரி தனது சபையில் போட்ட வேஷத்தையும், உலகத்தில் இருக்கும் உண்மையான உருவத்தையும் ஒன்று சேர்த்து நடிக்க முயற்சி செய்ததால், இப்படி சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டார். அவர் ஸ்தோத்திரம் என்று மற்ற சகோதரியை திட்டினாலும், அது கெட்ட வார்த்தையில் திட்டுவதற்கு சமம் தான்.

அதனால் தேவ நாமம் மகிமைப்படாது. எனவே நம் வாயின் வார்த்தைகளால் மற்றவர்களுக்கு துக்கமும், வேதனையும் ஏற்படுகிறதா? என்று சிந்திப்போம். கிறிஸ்தவர்களாக நடிப்பதை விட்டுவிட்டு, உண்மையான நடமாடும் கிறிஸ்துக்களாக வாழ்ந்து காட்டுவோம்.

– கர்த்தருக்குள் அன்பான சகோதரன்.

Spread the Gospel

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *