0 1 min 4 weeks

யாருக்கும் பிரயோஜனம் இல்லாத நபராகவே நான் இருக்கிறேன் என்ற எண்ணம் நம்மில் பலருக்கும் அவ்வப்போது ஏற்படலாம். மற்றவர்கள் நமக்கு அளிக்கும் மரியாதையின் அளவு குறையும் போது தான், பெரும்பாலும் இந்த மாதிரியான சிந்தனைகள் வருகின்றன.

அதிலும் ஒரு காலத்தில், நம்மோடு சரிசமமாக இருந்தவர்கள், திடீரென பெயர்பெற்றவர்களாக மாறும் போது, நமக்குள் பெரிய அளவிலான தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்படுகிறது. இப்படி பெயர் பெற்றவர்களாக அல்லது மதிப்பு மிகுந்தவர்களாக மாறுவதற்கு காரணம் இருக்கிறது.

கேட்டது:

இது குறித்து கூறும் போது, ஒரு கதை ஒன்று ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. அந்த கதை இப்படி தான் துவங்குகிறது. ஒரு பணக்காரரின் பெரிய வீட்டில் பல சொகுசு கார்கள் இருந்தன. அதில் ஒரு பெண்ட்லி காரை தான் அந்த பணக்காரர் விருப்பமாகவும், வழக்கமாகவும் பயன்படுத்தி வந்தார்.

தினமும் அலுவலகத்திற்கு செல்லும் முன், வீட்டு பணியாளர்கள் அதை வீட்டிற்கு முன் நிறுத்தி சுத்தமாக கழுவி தயாராக வைப்பார்கள். இதற்காக தினமும் காலை 8 மணி முதல் 8.30 மணி வரை சாலையில் நிறுத்தி வைக்கப்படும்.

அதே நேரத்தில் அந்த வீட்டில் உள்ள குப்பைகளை வாங்கி செல்ல ஒரு குப்பை வண்டியும் அந்த சாலைக்கு தினமும் வரும். பணக்கார வீடு என்பதால், குப்பைகளைச் சேகரிக்கும் நபர்கள், வீட்டின் பின்புறம் சென்று குப்பைகளை எடுத்து செல்வார்கள். இதனால் அந்த குப்பை வண்டியும், காலை 8 மணி முதல் 8.30 வரை அந்த வீட்டு சாலையில் நிறுத்தி வைக்கப்படும்.

நாட்கள் கடந்தன. தினமும் காலையில் சாலையின் ஒருபுறம் பெண்ட்லி காரும், மறுபுறம் குப்பை வண்டியும் நிற்பது வழக்கமானது. ஒருநாள் சொகுசு காரை கழுவி விட்டு பணியாளர் உள்ளே சென்றார். அதே நேரத்தில் குப்பைகளைச் சேகரிக்க ஆட்களும் வீட்டின் பின்புறம் சென்றார்கள்.

யாரும் இல்லாத அமைதியான சூழ்நிலையில் பெண்ட்லி காரும், குப்பை வண்டியும் பேசிக் கொண்டன. குப்பை வண்டி கூறியது, உனக்கும் எனக்கும் என்ன வித்தியாசம்? இரண்டு பேரும் சாலையில் அனாதையாக நிற்கிறோம் என்றது.

அதற்கு பெண்ட்லி கார், நீ சொல்வது உண்மை தான். ஆனால் நாம் வந்த இடமும் வேறு, சென்று சேரும் இடமும் வேறு என்றது. இதனால் கிடைக்கும் மரியாதையும் வேறுபடுகிறது என்றது. என்ன பண்றது? என்னை யாருமே மதிக்கிறது இல்லை. நான் இருந்து யாருக்கு என்ன லாபம் சொல்லு? என்று புலம்பியது குப்பை வண்டி.

இதுக்கு நீ செய்யும் வேலை தான் காரணம். ஊரில் உள்ள எல்லா குப்பைகளை சுமந்து செல்கிறாய். இதனால் உன்னை யாரும் மதிப்பது இல்லை. மேலும் உன்னை கண்டாலே, தங்களிடம் உள்ள குப்பைகளைப் போட்டுவிட்டு விலகி செல்கிறார்கள்.

ஆனால் நான் ஊரில் மதிப்பு மிகுந்தவரை சுமந்து செல்வதால், எனக்கும் மதிப்பு அதிகரிக்கிறது. மேலும் அவர் எனக்குள் இருக்க விரும்புவதால், என்னை நன்றாக பரிமரித்து வைத்துள்ளார். இதனால் நான் எங்கு சென்றாலும் எல்லாரும் ஆச்சரியப்படுகிறார்கள். மேலும் என்னுடன் செல்பீ எடுத்து கொள்ளக் கூட ஆசைப்படுகிறார்கள்.

குப்பை சுமந்து செல்ல தான் என்னை உருவாக்கி இருக்காங்க. அப்பறம் என்ன பண்ணறது? உனக்கு என்னப்பா, வசதியான ஆட்களை சுமந்து செல்ல உருவாக்கி இருக்காங்க என்றது குப்பை வண்டி.

இதற்கு பதில் கூறிய பெண்ட்லி, நாம் இரண்டு பேரும் உருவாக்கிய போது, புதிதாக பார்வைக்கு அழகாக தான் இருந்தோம். ஆனால் அதற்கு பிறகு நாம் செய்யும் வேலையை பொறுத்து, உனக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உனக்கு மதிப்பு குறைய ஆரம்பித்தது. எனக்கு மதிப்பு அதிகரித்தது என்றது.

எப்படியோ, ஒரு கட்டத்தில் நாம இரண்டு பேரும் ஒரே இடத்துல சந்திக்கிறோம். அது சந்தோஷமா இருக்கு என்று திருப்திப்பட்டு கொண்டது குப்பை வண்டி. அதற்குள் இரு வாகனங்களின் உரிமையாளர்களும் வர, இரண்டு வாகனங்களும் இரு வழிகளில் பயணிக்க ஆரம்பித்தன.

சிந்தித்தது:

மேற்கண்ட கதையை போல தான் இன்று நம் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையும் அமைகிறது. நாம் தேவனால் படைக்கப்பட்ட போது, அழகாக சிறப்பாக தான் படைக்கப்பட்டோம். ஆனால் பிற்காலத்தில் நம் செயல்பாடுகளால் நமக்கான மதிப்பும் மரியாதையும் குறைகிறது.

பணக்கார மனிதனை சுமந்து சென்ற பெண்ட்லி காரை போல, மேன்மையான தேவனை நாம் சுமந்து செல்லும் போது, நமது மதிப்பு அதிகரிக்கிறது. மேலும் அவரால் நாம் நன்றாக பராமரிக்கப்படுகிறோம். இதனால் தேவ சமூகத்தில் மகிமையும், மனிதர்கள் இடையே தயவும் கிடைக்கிறது.

ஆனால் குப்பை வண்டியை போல, பிறரின் தேவையில்லாத பொய், விரோதம், வைராக்கியம், கசப்பு, கோபம், எரிச்சல் போன்ற குப்பைகளை நாம் பெற்று, அவற்றை சுமந்தால், அவை நாட்கள் செல்ல செல்ல நாற்றம் எடுக்க ஆரம்பிக்கின்றன. இதனால் நம்மை விட்டு எல்லாரும் அகன்று போகிறார்கள்.

மேலும் நாம் செல்லும் இடத்தில் எல்லாம், பலரும் தங்கள் மனதில் உள்ள மேற்கண்ட தேவையில்லாத குப்பைகளை நம்மிடம் தொடர்ந்து கொட்ட ஆரம்பிக்கிறார்கள். இதனால் நாம் போகும் இடங்களில் எல்லாம் நாற்றம் எடுக்கிறது.

இந்த குப்பைகளுக்கு நடுவே 10 ரோஜா பூக்களை வைத்திருந்தாலும், அவை நறுமணம் வீசாதது போல, நாம் குப்பை வண்டியாக இருக்கும் போது, நமக்குள் இருக்கும் நல்ல காரியங்கள் கூட வெளியே தெரிவதில்லை.

எனவே நமக்குள் இருக்கும் தேவையில்லாத குப்பைகளை அகற்றுவோம். தேவ வசனம் மற்றும் பரிசுத்தாவி என்ற தண்ணீரால் கழுவப்படுவோம், புதுப்பிக்கப்படுவோம். பிறகு இயேசுவை சுமந்து செல்வோம். அப்போது நாம் நமக்கு மட்டுமின்றி, பிறருக்கும் ஆசீர்வாதமாக இருக்க முடியும்.

– கர்த்தருக்குள் அன்பான சகோதரன்.

Spread the Gospel

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *