0 1 min 3 mths

இன்றைய உலகில் மற்றவர்களை குற்றம் கூறுவதில் யாரும் சளைத்தவர்கள் அல்ல. நம்மை நல்லவர்களாக நினைக்கும் போது, மற்றவர்கள் எப்போதும் நமக்கு கெட்டவர்களாக தான் தெரிகிறார்கள். நாம் செய்யும் தவறுகளுக்கு காரணங்களையும், சாக்குபோக்குகளையும் கூறி தப்பித்துக் கொள்கிறோம். ஆனால் மற்றவர்களை மன்னிக்க முடியாமல், குற்றம் கூறுகிறோம்.

இப்படி நாம் மற்றவர்களை குற்றம் கூறுவதால், நமக்கு பெரிய வெற்றி கிடைத்தது போன்ற ஒரு எண்ணம் ஏற்படுவதாக பலரும் கூறுவதை கேட்டிருக்கிறேன். உண்மையில், நாம் மற்றவர்களை குற்றம் கூறுவது நமக்கு நல்லதா? கெட்டதா?

படித்தது:

இது குறித்து கூறும் போது, ஒரு புத்தகத்தில் படித்த கதை ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. என்னை மிகவும் சிந்திக்க வைத்த அந்த கதை, உங்களுக்கும் பயன்படும் என்று நினைக்கிறேன். அந்த கதை இப்படி துவங்குகிறது…

ஒரு காட்டு பகுதியில் ஒரு முனிவரும், அவரது 4 சீடர்களும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் திருமணம் செய்யாமல், சன்யாசிகளாக வாழ்ந்து வந்தனர். ஒரு நாள் அதிகாலையில் எழுந்த குரு, தனது சீஷர்களுக்கு சில வேலைகளை கொடுத்துவிட்டு, மதியம் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதிக்கு வந்து விடுமாறு கூறிவிட்டு சென்றார். 4 சீடர்களும் வேலைகளை முடித்துவிட்டு, குரு கூறிய இடத்திற்கு புறப்பட்டனர்.

குரு கூறிய இடத்திற்கு செல்ல ஒரு பெரிய ஆற்றை கடக்க வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் ஆற்றின் ஒரு கரையை நெருங்கிய போது, ஒரு அழகான பெண், அங்கே நின்றுக் கொண்டிருந்தாள். திடுக்கிட்ட 4 பேரும், அந்த பெண்ணை பார்க்காதது போல, ஆற்றை நெருங்கினர்.

அப்போது அந்த பெண், வேகமான வெள்ளோட்டம் கொண்ட இந்த ஆற்றை தானும் கடக்க உதவுமாறு 4 பேரையும் வேண்டிக் கொண்டாள். அதற்கு 3 பேர் மறுத்த நிலையில், ஒரு சீடன் மட்டும் அவளுக்கு உதவ முன்வந்தான். ஆற்றை கடக்கும் முன், அப்பெண்ணின் கையை பிடித்துக் கொண்ட அந்த சீடன், ஆற்றை கடக்க உதவினான். மற்ற 3 பேரும் இந்த செய்கையை விரும்பவில்லை என்பதை அவர்கள் முகம் தெளிவாக காட்டியது.

5 பேரும் ஆற்றை கடந்த பிறகு, உதவிய சீடனுக்கு மட்டும் நன்றி கூறிய அந்த பெண் விடைப் பெற்று சென்றாள். அதன்பிறகு, உதவிய சீடனிடம், மற்ற மூன்று பேரும் பேசாமல் தொடர்ந்து நடந்து குரு கூறிய இடத்தை அடைந்தனர்.

குருவிடம் நான்கு பேரும் இருக்கும் போது, உதவிய சீடனிடம் மற்றவர்கள் பேசாமல் தவிர்ப்பதை கண்டார் குரு. இது குறித்து குரு விசாரித்தார். அதற்கு அவர்கள், ஒரு இளம்பெண்ணை கையை பிடித்துக் கொண்டு அந்த ஆற்றை கடக்க இவன் உதவினான். அப்படியென்றால் இவனுக்குள் எந்த மாதிரியான கெட்ட எண்ணம் இருக்கிறது பாருங்கள் என்றனர்.

இதை கேட்ட உதவிய சீடன் எதுவும் கூறவில்லை. அப்போது குரு, உதவிய சீடனை அழைத்து அவன் தோளில் தட்டிக் கொடுத்து இனியும் இது போன்ற உதவிகளை நீ செய்ய வேண்டும் என்றார். மற்ற 3 பேருக்கும் எதுவும் புரியவில்லை. குருவிடம் நாங்கள், எங்கள் உடலை எவ்வளவு சுத்தமாக காத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். நீரோ, ஒரு பெண்ணின் கையை பிடித்தவனை புகழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறீரே? என்றனர்.

அதற்கு குரு, முட்டாள் சீடர்களே… ஒருவர் நம் கண் முன்னால் உதவி கேட்கும் போது, அது ஆணா? பெண்ணா? நல்லவரா? கெட்டவரா? என்றெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்க கூடாது. நீங்களோ அவள் ஒரு பெண் என்பதை மட்டுமே பார்த்திருக்கிறீர்கள். அவளது தேவையை அறிந்து உதவிய இவனோ, அவளை கையை மட்டுமே பிடித்து, உடல் அளவில் மட்டுமே அசுத்தம் அடைந்தான்.

ஆனால் ஒரு பெண்ணை அவன் கையை பிடித்துவிட்டான். அவனுக்கு அவளின் மீது என்ன ஆசையோ என்றெல்லாம் சிந்தனை செய்த போது, அந்த பெண்ணை நீங்கள் மனதிற்குள் கொண்டு சென்று மூளையில் யோசித்து, உங்கள் தலை மீதே ஏற்றி கொண்டீர்களே! இப்போது சொல்லுங்கள் உங்களில் யார் பாவி? என்றார் குரு.

தங்கள் குற்றத்தை உணர்ந்த 3 சீடர்களும், குருவிடமும் மற்ற சீடனிடமும் மன்னிப்புக் கேட்டனர். இனி இது போல மற்றவர்களை குற்றம் சாட்டுவதை விட்டுவிட்டு, மற்றவர்களின் தேவையை அறிந்து உதவி செய்கிறோம் என்று உறுதி பூண்டனர்.

சிந்தித்தது:

இந்த கதையில் அந்த குரு கூறுவதை போல, மற்றவர்களை குற்றப்படுத்தும் போது, நாம் அவர்களை விட பெரிய பாவிகளாக மாறி விடுகிறோம். இதை மையமாக வைத்து, இயேசுவும் லூக்கா:6.41-ல் போதனை செய்துள்ளார்.

எனவே முதலில் நம்மில் உள்ள குற்றங்களை சரி செய்து கொள்வோம். மற்றவர்களை குற்றம் கூறி, தேவையில்லாமல் நம் பாவங்களை ஏன் அதிகப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்? மற்றவர்களை மேன்மையானவர்களாக எண்ண பழகுவோம். அதை தான் தேவனும் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிறார்.

– கர்த்தருக்குள் அன்பான சகோதரன்.

Spread the Gospel

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *