0 1 min 2 mths

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையில் கழுதை:

விசுவாசத்தின் தகப்பன் என்று அழைக்கப்படும் ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையிலும் கழுதை ஒரு சிறிய இடத்தை பிடித்துள்ளது. தேவன் வாக்குத்தத்தம் செய்தது போல ஆபிரகாமின் 100வது வயதில் பிறந்த ஈசாக்கை, பலி செலுத்துமாறு தேவன் கேட்டார்.

அதற்கு கீழ்படிந்த ஆபிரகாம் தேவன் வைத்த பரீட்சையில் தேர்ச்சி பெற்றார். அந்த சந்தர்ப்பத்தில் ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையில் ஒரு கழுதை நுழைவதை காணலாம் (ஆதியாகமம்.22:3).

ஈசாக்கை பலி செலுத்த தேவனிடமிருந்து ஆணை கிடைக்கப் பெற்ற ஆபிரகாம், அதை குறித்து யாரிடமும் கூறவில்லை. தன்னோடு இரு வேலையாட்களையும், தனது கழுதையையும், பலி செலுத்த தேவையான மற்ற காரியங்களையும் எடுத்து கொண்டு ஈசாக் உடன் செல்கிறார் ஆபிரகாம்.

அப்போது நிர்ணயிக்கப்பட்ட மலைக்கு அடிவாரத்திற்கு வந்த போது, தனது வேலையாட்களிடம் கழுதையை ஒப்படைத்து விட்டு, பலி செலுத்த தேவையான காரியங்களையும், ஈசாக்கை மட்டும் அழைத்து செல்கிறார் ஆபிரகாம் (ஆதியாகமம்.22:5)

இது ஒரு சாதாரண காரியமாக தெரிந்தாலும், இதிலிருந்து ஒரு ஆவிக்குரிய சத்தியத்தை நாம் கற்றுக் கொள்ள முடியும். கழுதையாகிய நமது மனதை தேவ சமூகத்திற்கு வரும் போது அலைபாய விட கூடாது. ஆபிரகாமை போல, தேவ சமூகத்திற்கு வரும் போது அந்நிய சிந்தைகளை (வேலையாட்கள்) விட்டு தேவ சிந்தையினால் மனதை நிரப்பி கொள்ள வேண்டும்.

சிலர் ஜெப நேரத்தில் பல யோசனைகளில் மூழ்கி விடுகிறார்கள். இதனால் எந்த காரியத்திற்காக ஜெபிக்கிறோம் என்பதையே மறந்து விடுவதால், எந்த பயனும் ஏற்படுவதில்லை.

ஆபிரகாம் தன்னுடன் கழுதையை அழைத்து சென்றிருந்தால், அதையே பலி மிருகமாக ஈசாக்கு கருதி இருக்கலாம். இதன் மூலம் பலி மிருகம் இல்லையே? (ஆதியாகமம்.22:7). என்ற ஈசாக்கின் கேள்வி எழுந்திருக்காது.

இதனால் ஆபிரகாமின் விசுவாச வார்த்தை வெளியே வர வாய்ப்பு இல்லாமல் போயிருக்கலாம். கழுதையை கீழே நிறுத்தி சென்றதால், வரும் தலைமுறையாகிய ஈசாக்கு விசுவாசத்தை கற்றுக் கொடுக்க, ஆபிரகாமிற்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது.

அதேபோல நாமும் நமது மனமாகிய கழுதையை ஜெப நேரத்தில் தொந்தரவு செய்யாத வகையில், தேவ சமூகத்தில் நம்மையே ஒப்புக் கொடுக்க வேண்டும். அப்போது நமக்குள் இருக்கும் தேவ கிரியைகளை குறித்த சந்தேகங்கள் மறைந்து, விசுவாச வார்த்தைகள் நம் வாயிலிருந்து வெளிப்படும். மேலும் அந்த வார்த்தைகளின் மூலம் மற்றவர்கள் மட்டுமின்றி, பின்வரும் சந்ததிகளும் விசுவாச வாழ்க்கையை கற்று கொள்வார்கள்.

ஆபிரகாம் மலை மேலே சென்று ஈசாக்கை பலியிட முயன்ற போது தேவன் தடுத்து விடுகிறார். அப்போது ஆபிரகாமின் கண்களுக்கு புதரில் சிக்கிய ஒரு ஆட்டுக் கடாவை காண முடிந்தது. ஒரு வேளை ஆபிரகாம் தனது கழுதையை மலைக்கு மேலே கொண்டு சென்றிருந்தால், அங்கே இருந்த ஆட்டை கவனிக்காமல் கழுதையை பலியிட நேர்ந்து இருக்கலாம்.

அதேபோல நம் கழுதையை (மனதை) தேவ சமூகத்தில் முழுமையாக ஒப்பு கொடுக்கும் போது, அடிக்கப்பட்ட ஆட்டுக் குட்டியாகிய இயேசு கிறிஸ்து நமது ஆவிக்குரிய கண்களுக்கு தென்படுவார். அப்போது நம் குறைகள் நீக்கப்பட்டு, நிறைவான மகிழ்ச்சியோடும், சமாதானத்தோடும் வாழ முடியும்.

பல சந்தர்ப்பங்களில் நமது கழுதையாகிய மனதை தேவ சமூகத்தில் முழுவதுமாக ஒப்புக் கொடுக்காமல் இருக்கிறோம். இதனால் தேவனிடமிருந்து முழுமையான ஆசீர்வாதங்களையும், பூர்ண சமாதானத்தையும் பெற முடிவதில்லை. ஆனால் இதை உணராமல் சில நேரங்களில் ஊழியர்களையும், மற்ற சபையாரையும் குற்றம் சாட்டுகிறோம்.

நமது ஜெபத்திற்கு தடையாக கருதும் எந்த காரியத்தை குறித்த யோசனைகளையும் நாம் நீக்கிவிடுவது நல்லது. இதன் மூலம் தேவ சமூகத்தை பூரணமாக பெற முடியும். ஆபிரகாமை போல தேவ சமூகத்தை மதித்து நமது மனதை ஒப்புக் கொடுத்து ஆசீர்வாதங்களை பெறுவோமாக.

(பாகம் – 5 தொடரும்)

Spread the Gospel

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *